BOEKRECENSIE: Donkerblauwe woorden – Cath Crowley

In mei las ik Donkerblauwe woorden. Ik heb het boek ontvangen, omdat ik deel mocht nemen aan de leesclub van Hebban.nl. Cath Crowley heeft een knap werkje staal geleverd met deze young adult die een belangrijke boodschap bevat: het is oké om je rot te voelen, maar probeer je leven te blijven leven, want na wat tijd worden je wonden iets minder diep en zal je weer van het leven kunnen genieten. Ik ben erg benieuwd naar andere boeken van Ms. Crowley.


Underline

FLAPTEKST

In de tweedehandsboekwinkel van Henry’s vader staat een kast met boeken waarin klanten mogen schrijven. Mensen omcirkelen woorden die ze mooi vinden, onderstrepen zinnen of ze laten boodschappen achter in de kantlijn: gedachten, vragen, wensen. Sommigen laten brieven achter tussen de bladzijden. Brieven aan schrijvers, aan (ex-)vrienden of vriendinnen. In deze kast laat Rachel een liefdesbrief achter voor haar beste vriend Henry, vlak voordat ze gaat verhuizen…

Underline

RECENSIE

“Dat zijn waarschijnlijk de meest deprimerende woorden in de geschiedenis van de liefde. Ik heb echt geprobeerd van je te houden.

Omslag: NL – AU

Het zijn twee verschillende omslagen. Persoonlijk is het Nederlandse omslag toch wel mijn favoriet: het trekt de aandacht en het is catchy. Elke keer als ik hem zie, vind ik hem prachtig. Ik zou het boek met dat omslag eerder oppakken in de winkel dan het boek met het Australische omslag. Beiden omslagen zeggen op hun eigen manier iets over het verhaal. De woorden op het Australische omslag zijn gevuld met boekletters, terwijl Donkerblauwe woorden op het Nederlandse omslag is gedrukt op verschillende boeken naast elkaar.

“Het valt niet goed te praten dat iemand je vergeten is. Je zult je de rest van je leven zorgen blijven maken dat ze je opnieuw zal vergeten. Je zult altijd weten dat ze zich honderd procent goed voelen zonder jou, maar jij zult je nooit honderd procent voelen zonder die ander.”

Inhoud
Er zijn twee hoofdpersonages en een hele cast met bijpersonages. De hoofdpersonages volgen we het meest, zij maken ook de grootste ontwikkeling door. Rachel, jij sprak me het meest aan, omdat ik me het best met jou kon identificeren. In het begin ben je gebroken en zie je het nut van het leven niet meer in. Langzamerhand begin je weer van het leven te genieten. Je durft je verdriet een plekje te geven zonder de angst je dierbare kwijt te raken. Henry. Je begint als iemand die je keuzes maakt op basis van je liefde voor je vriendin. Uiteindelijk lijk je in staat te bedenken wat je zelf wilt. Ik vond je in het begin irritant, omdat je af en toe niet zelfstandig leek na te kunnen denken, waardoor je nogal dom overkwam. Ik had wel wat meer van bijpersonages zoals de tante van Rachel en de ouders van Henry willen zien. Mijn favoriete bijpersonage dat ben jij, George. Ook jij maakt een kleine ontwikkeling door: je stelde je steeds meer open voor de liefde.

“Het verleden is bij me; het heden is hier. De toekomst is nog niet in kaart gebracht en kan veranderen. We kunnen ons die zelf voorstellen: voor ons uitgespreid. Vervuld van zonlicht, diepblauw en duisternis.

Liefde, vriendschap, rouw en verlies spelen belangrijke rollen in dit verhaal. De dood van een dierbare is het startpunt van het verhaal, want door haar verdriet besluit Rachel terug te verhuizen naar de stad. Niet alleen de rouw van Rachel speelt een rol. Verlies heeft ook een invloed op het leven van George en een ander bijpersonage, Frederick. Na Rachels terugkomst in de stad bloeit de vriendschap tussen Rachel en Henry opnieuw op. Deze vriendschap zet verschillende dingen in werking. Zo zorgt het voor belangrijke ontwikkelingen in Rachel en Henry. Het heeft een helende werking op Rachel en het zorgt ervoor dat Henry eindelijk serieus in het leven durft te staan.

“Ze is nu een hybride. De oude Rachel en de nieuwe Rachel en misschien ook nog wel wat toekomstige Rachels, allemaal in één lichaam gestopt.”

Vanaf de allereerste bladzijde is de toon gezet. Wat een mooie en fijne schrijfstijl. En wat een goede vertaling; ik heb me geen enkele keer geërgerd en de originele tekst is nergens terug te zien. Het is een boek dat me bij zal blijven en de schrijfstijl draagt daar zeker aan bij. Ik heb veel citaten uit het boek opgeschreven. Ik moest mezelf af en toe zelfs even stoppen, omdat ik bijna het hele boek aan het opschrijven was. Het verhaal begint met een brief van Rachel en wordt daarna wisselend vanuit Rachel en Henry verteld. Door de twee perspectieven was er genoeg afwisseling en leerde je Rachel en Henry allebei heel goed kennen. Het tempo van het verhaal was niet erg snel, maar dat paste goed bij dit boek. Zo krijg je de kans om alle personages langzaamaan te leren kennen en worden al je vragen in stapjes beantwoord.

“We zijn gewoon wij. Ik voel me meer mezelf nu ze terug is.

Tussendoor vind je notities en brieven van o.a. Henry, Pytheas en George die zijn achtergelaten in de Brievenbibliotheek. Dat is echt een uniek element in dit boek en het maakt het verhaal nog sterker en origineel. En wat een mooi binnenwerk heeft het boek. Ik vind het zo mooi dat een quote uit een hoofdstuk voorafgaand aan dat hoofdstuk wordt weergegeven op een pagina vol boeken.

Donkerblauwe woorden is indrukwekkend en mooi geschreven. Ik vond Ms. Crowleys schrijfstijl echt prachtig. Ze heeft het boek zo mooi geschreven; op sommige momenten was de emotie zo voelbaar in de woorden, dat ik niet anders kon dan het voelen. En dan heeft ze het boek ook nog een unieke toevoeging gegeven door de Brievenbibliotheek. Ik zou wel wat tijd willen doorbrengen in de boekenwinkel van Henry’s vader.

“Past liefde niet ergens in het grotere plan? Is liefde zelf niet het grotere plan?”
Donkerblauwe woorden van Cath Crowley
Originele titel: Words in Deep Blue
Verschenen op 3 mei 2017 bij Young & Awesome
Uitvoering: Paperback
Omvang: 293 pagina’s
Genre: Young Adult
Toevoegen op Goodreads
Beoordeling: ♥♥♥♥♥♥♥♥♥ (9/10)
Underline

Lots of love,
Michelle

join the conversation

*

CommentLuv badge