CHAPTER 2: BREAK-UP

Eddie

Loren stapt in haar auto en ik zie dat ze nog steeds huilt. Ze ontwijkt mijn blik en dat is haar recht. Ik kuste haar terwijl ik nog steeds met Chloe ben. Ik kan mijn gevoelens op dit moment echt niet vertrouwen, het is goed dat ik stopte, maar ik had haar überhaupt nooit moeten kussen. Ik sta op en loop naar haar auto. Loren kijkt op, ziet me lopen en rijdt weg. Ik blijf staan en blijf wachten op de wegenwacht. Ik hoop dat ik Loren nog een keer zie zodat ik mijn excuses aan haar kan aanbieden.

De wegenwacht komt en ze vervangen mijn platte band voor een nieuwe. Het eerste wat ik doe als ze klaar zijn is in mijn auto springen en naar MK rijden. Het is een nieuwe club die mijn vader over een paar weken gaat openen. Zijn apartement zit boven de club en ik moet echt met hem praten. Ik weet niet wat ik moet doen met Chloe. Ik hou van haar, of tenminste ik dacht dat ik van haar hield. Om eerlijk te zijn, weet ik niet eens meer wie ze is. Ik dacht dat ik verliefd was geworden op Chloe, dat deed ik ook. Maar ik kwam erachter dat ze Chloe niet eens is, maar dat ze Cynthia Kowalski heet. Een totaal andere persoonlijkheid dan ik ken, niet alleen een andere naam. Cynthia heeft een moeder, Chloe’s moeder is dood. Chloe is aardig, lief en ze geeft om mensen. Cynthia is een koude bitch. Ik weet dat mijn vader zijn bedenkingen had over Chloe en hij had gelijk. Dus hoe ga ik hem dit vertellen zonder dat hij tegen me zegt: “Ik zei het toch.”

Ik klop op zijn deur en hij opent de deur. Mijn vader kent me veel te goed, want op het moment dat hij de deur opent weet hij dat er iets aan de hand is. Daarom vraagt hij: “Wat is er, Eddie?” Ik kijk hem aan en kan er niks aan doen, maar ik begin te huilen. Hij slaat zijn armen om mij heen en geeft me een knuffel. Ik sta te huilen in zijn armen. Ik voel me veilig bij hem. Ik huil niet snel, de laatste keer dat ik dat deed was toen mijn moeder was overleden.

Mijn vader laat me door snikken totdat ik geen tranen meer heb om te huilen. Ik neem een stap terug om te ontsnappen aan mijn vaders knuffel. Ik loop naar zijn bank en ga zitten. “Het gaat om Chloe, of eigenlijk om Cynthia.” Terwijl ik dit zeg, zie ik mijn vader vragend naar me kijken.

“Wie is Cynthia?” Hij is natuurlijk in de war. Ik had anders moeten beginnen. Ik vertel hem daarom eerst over hoe ik erachter kwam dat Chloe eigenlijk Cynthia heet.

-FLASHBACK, EERDER OP DE DAG-
Ik wil Chloe verrassen, want het is ons één-jaar samenzijn. Ik kom bij haar huis en klop niet. Ik gebruik de sleutel die ze me heeft gegeven en laat mezelf binnen. Dan zie ik Chloe schreeuwen tegen een blonde vrouw. Ik weet niet wie deze vrouw is, maar ze komt me bekend voor. Ze horen me beiden niet binnen komen. Het ziet er naar uit dat ze een ruzie hebben.

“Mam, je moet gaan,” zegt Chloe tegen de vrouw. Het lijkt erop dat de vrouw in huilen kan gaan uitbarsten. “Je hoort hier niet te zijn. Iedereen hier denkt dat je dood bent en zo wil ik het houden!” Dus deze vrouw is Chloe’s moeder? Maar ze vertelde me dat haar moeder een aantal jaar geleden was overleden. Ze zei dat ze daarom de pijn begreep die ik had van het overlijden van mijn moeder twee jaar geleden. Maar als haar moeder dood is, waarom noemt ze deze vrouw haar moeder?

“Cynthia, waarom vertel je tegen iedereen dat ik dood ben?” vraagt de vrouw met tranen in haar ogen. Aan haar stem te horen kan ze elk moment in tranen uitbarsten. Wie is Cynthia? Het lijkt net of ik ben beland in een slechte film waar iedereen elkaar aanziet voor een ander. Waar mensen denken dat ze iemand kennen, maar waar het eigenlijk blijkt dat diegene iemand anders is.

Ik besluit te praten. “Wat is hier aan de hand?” Wanneer ik dit vraag zie ik dat Chloe gespannen raakt. Het is duidelijk dat het gesprek tussen haar en haar ‘zogenoemde’ dode moeder niet voor mijn oren bestemd waren. “Ik dacht dat je moeder dood was. Dat is wat je me hebt verteld. En wie is Cynthia?”

Het is stil voor een aantal minuten voordat Chloe weet hoe ze mijn vragen moet beantwoorden. Ik ben zo boos nu. Hoe kan ze liegen over de dood van haar moeder? “Eddie, waarom ben je hier?” is alles wat Chloe kan zeggen.

“Ik vroeg je iets,” zeg ik terwijl ik haar diep in de ogen kijk.

“Uhm… Nou…” Dit is de eerste keer dat ik Chloe naar woorden zie zoeken. Ik wil lachen, omdat ze er nu echt belachelijk uitziet zo, maar dat kan niet, want ik ben daar nu echt te boos voor. “Oké, ik heb gelogen. Dit is mijn moeder, Jackie. Ik heb deze leugen bedacht toen ik naar LA verhuisde, omdat ik een erg slechte kindertijd had en ik alles wilde vergeten.”

Ik kijk naar Jackie. “Is dit waar?” Ik zie haar naar haar dochter kijken en dat zegt me genoeg. Ze kijkt naar Chloe alsof ze aan haar vraagt of ze voor haar moet liegen.

Het is duidelijk dat ze in staat is om te liegen voor haar dochter wanneer ze zegt: “Het is waar. Ik was een waardeloze moeder, ik dronk te veel en ik was nooit thuis. Het is niet haar schuld dat ze me wilde vergeten.”

Ik schud mijn hoofd. “Ik gok dat je ook over je naam hebt gelogen? Je heet eigenlijk Cynthia?”

Chloe sluit haar ogen, ze staat op het punt om te gaan huilen. Maar ik twijfel of het wel echte tranen zijn. “Ja, klopt. Ik heb een nieuw persoon bedacht, zodat ik mijn tijd kon vergeten als… Cynthia.”

Ik kan niet geloven dat iemand liegt over belangrijke dingen als deze. Het is begrijpelijk dat ze haar kindertijd wilde vergeten, als dat het echte verhaal is, maar waarom zou ze er tegen mij over liegen. Ze had me de waarheid kunnen vertellen. Ik kan niet geloven dat ik wilde trouwen met iemand die ik niet eens ken. Ik ren de deur uit. Ik hoor Chloe mijn naam roepen, maar het kan me niet schelen. Ik stap in mijn auto en race weg.

-END FLASHBACK-

Mijn vader kijkt me bezorgd aan nadat ik hem het hele verhaal heb verteld. “Ik wist dat er iets niet klopte aan Chloe, maar dit had ik niet verwacht. Het spijt me Eddie. Hoe gaat het nu met je?” Dat is aardig van hem, hij zegt niet eens: “Ik zei het toch.” Ik moet hem ook vertellen over Loren.

“Er is nog iets anders dat ik je moet vertellen, maar ik ben bang dat je me gaat veroordelen.” Toen ik dit zei tegen mijn vader, zag ik hem bezorgd kijken. “Ik ging naar mijn… denk plek, maar ik kreeg een platte band. Ik was zo boos op mijn band en op mezelf omdat ik geen reserveband bij me had. Maar het bleek mijn geluksdag te zijn. Een lief, mooi meisje, Loren, vond me daar. Ze belde de wegenwacht voor me en het bleek dat mijn plek ook haar plek was. Dus gingen we er samen heen, om na te denken en om te praten. Maar toen deed ik iets heel stoms. Ik zei tegen haar hoe mooi ze was, dat was niet het stomme, maar… toen kuste ik haar.” Mijn vader kijkt me boos aan.

“WAT DEED JE?” schreeuwt hij. “Ben je gek Eddie? Wat? Je kent dit meisje pas een paar minuten en dan besluit je opeens om haar te kussen? Ben je…” hij zucht.

“Ik weet het pap, ik weet dat het stom was. Daarom stopte ik de kus en zei ik sorry en vertrok.” Deze keer kijkt hij nog bozer en weet je, hij heeft alle recht.

Hij is stil voor een minuut. Hij zucht nog een paar keer, schudt zijn hoofd, rolt met zijn ogen en kijkt me teleurgesteld aan. “Wat deed ze toen?”

“Ik zag haar naar haar auto lopen, huilend. Ik liep nog naar haar toe, om te vertellen hoe erg het me… Ik weet het niet. Gewoon om te vertellen hoe stom het van me was, maar ze reed weg en gaf me de kans niet. Ze had daar alle recht toe. Maar pap, ik moet haar vinden. Ik moet haar vertellen hoeveel spijt ik heb dat ik dat heb gedaan. Ik wil ervoor zorgen dat ze weer blij is en ik wil ervoor zorgen dat ze niet meer hoeft te huilen.” Wat zeg ik allemaal? Ik praat alsof ik verliefd op haar ben. Maar hoe kan dat? Ik heb haar pas een half uur gezien. Ik wil haar gewoon beschermen en ik haat dat ik haar zo pijn heb gedaan.

“Ed, je moet je focussen op Chloe. Wat ga je met haar doen?” Hij heeft natuurlijk gelijk.

Ik denk er even goed over na. Ik wil niet samenzijn met iemand die ik niet ken. Ze heeft me teveel leugens verteld. Ik denk dat het het beste is voor mijn hart, om het uit te maken met haar. “Ik ga het uitmaken met haar. Ik kan niet samenzijn met een leugenaar zoals haar.” Dan weet ik zeker dat dat het beste is wat ik kan doen, het uitmaken met Chloe.

Ik sta op, stap in mijn auto en rij naar Chloe’s huis. Ik klop op de deur, maar niemand doet open, dus probeer ik de sleutel weer en open ik de deur. Dan zie ik Chloe en Tyler op haar bank kussen. Het verrast me niet eens meer. Ik ben blij dat ik al had besloten om het uit te maken met haar.

Wanneer Chloe de deur open hoort gaan, ziet ze me en duwt ze Tyler van zich af. “Eddie, het is niet wat het lijkt. Tyler kuste me en ik probeerde hem weg te duwen.” Ik kijk in haar grote ogen en ik kan zien dat ze liegt.

Toch vraag ik aan Tyler: “Is het waar? Kuste je Chloe terwijl ze dat niet wilde?” Hij lacht en ik weet niet eens waarom.

“Je stelt me de verkeerde vraag. De goede vraag hoort te zijn: ‘Hoe lang slapen we al met elkaar achter jouw rug om?’ ” En Chloe vertelde me dat Tyler haar stalkte, maar natuurlijk waren dat nog meer leugens. Ze sliep met Tyler achter mijn rug om al die tijd. Waarschijnlijk al tijdens onze hele relatie. “Je kent die nieuwe tattoo die ze heeft toch, die blauwe vlinder?” zegt Tyler om me te overtuigen. Maar ik heb geen overtuiging nodig, het enige wat ik hoefde te doen was niet meer verliefd te zijn op Chloe om te zien wie ze werkelijk is. Om door al haar leugens te zien. Nu pas zie ik wanneer ze liegt.

“Je hoeft me niet te overtuigen Tyler. Ik kan nu zien wanneer Chloe tegen me liegt. Weet je waarom? Ik ben niet meer verliefd op je Chloe. Ik wordt niet meer verblind door mijn liefde voor jou. Ik zie nu pas wie je echt bent. Een leugenaar en weet je wat, jullie verdienen elkaar.” Dat is het laatste wat ik zeg voor ik Chloe’s appartement uit loop en naar huis rijdt.

<— Chapter 1

Chapter 3 —>