CHAPTER 3: CONTEST DAY

Two months later…

Eddie

Hoe kan dit? Loren Tate, het meisje dat ik heb gekwetst twee maanden geleden, is één van de finalisten in mijn wedstrijd? Ik moet nog steeds met haar praten om sorry te zeggen voor het feit dat ik zo’n klootzak was. Het is raar, want ik voelde een connectie met haar en ik heb het verpest, met één kus. Het is een goed teken dat ze hier is, dat ze meedoet aan mijn wedstrijd. Misschien wil ze me het dan wel vergeven. Ik kan alleen echt niet in de jury zitten, want ik ben bevooroordeeld. Ik loop naar Jake. “Jake, kan ik met je praten?”

“Tuurlijk, man. Wat is er aan de hand?” zegt Jake terwijl hij in zijn handen wrijft.

“Ik kan niet in de jury zitten vanavond. Ik ken één van de finalisten en dat maakt me bevooroordeeld. Kan jij mijn plaats innemen?” Ik weet dat het een rare vraag is, maar ik wil dat Loren wint, omdat ze een geweldige zangeres is, niet omdat ik alleen nog maar aan haar kan denken sinds onze ontmoeting op de berg.

“Wacht? Hoe ken je één van de finalisten? En wie is het?” Dat is Jake, nieuwsgierig zoals altijd.

“Ik heb haar een paar maanden terug ontmoet en we hebben gepraat. Ze is aardig, maar ik weet dat ik haar ga laten winnen en dat is niet eerlijk tegenover haar en de andere finalisten. Ik vertel je ook niet wie het is, want dan ben jij bevooroordeeld tegen haar. Ik wil dat ze wint, maar alleen omdat ze een goede zangeres is en goede songwriter.” Ik kan hem niet vertellen wat ik dit meisje heb aangedaan, hij zou me vermoorden en mijn vader zou me in honderd stukjes vinden. Gesproken over mijn vader, waar is hij? Ik heb hem al de hele avond niet gezien. “Heb je mijn vader gezien?”

“Nee. Eddie ik zal jouw plaats innemen in de jury. Ga je vader maar vinden, we gaan zo beginnen,” zegt Jake en ik loop naar mijn vaders appartement. Ik hoop dat hij daar is.


Loren

We zijn ergens in the middle of nowhere, we zijn zeker weten verdwaald. Mel is daar heel goed in. Ik wil eigenlijk helemaal niet naar die stomme wedstrijd. Mel heeft mijn liedje ingestuurd en toen werd ik één van de drie finalisten, maar dat wil ik helemaal niet zijn. Ik haat Eddie om wat hij me heeft aangedaan en ik wil hem al helemaal niet nog een keer zien, maar ik moet van Mel. Ik heb haar niet verteld wat er is gebeurd met Eddie, dat kan ik niet. Ik heb het niet eens aan mijn moeder verteld. Ik haat het dat mijn moeder er nu niet bij kan zijn. Ze is op vakantie met haar ‘nieuwe vriend’ Dr. Masters. Ik mag hem niet en ik weet niet eens waarom. Misschien heeft het feit dat hij zo’n verschrikkelijke dochter, Adrianna, heeft opgevoed er iets mee te maken. Haar doel in haar leven lijkt te zijn: mij pesten voor geen duidelijke reden. Ik vertrouw die man gewoon niet, maar wie ben ik om mijn moeders geluk te verpesten. Ze verdient het om gelukkig te zijn, ze heeft al drie jaar niet gedatet en ik ga alweer bijna naar de universiteit, in de herfst. Ik haat het om haar alleen te laten, daardoor wil ik al bijna hier blijven en niet naar Brown gaan.

“Kunnen we niet gewoon omdraaien en naar huis gaan?” probeer ik bij Mel. Ze trapt er natuurlijk niet in, omdat ze geen idee heeft waarom ik niet wil gaan. Ik heb haar verteld dat ik nog niet klaar ben om op het podium te gaan staan, dat is trouwens niet helemaal gelogen, want ik ben daar ook nog niet klaar voor.

Mel zegt alleen: “Nee we gaan niet naar huis. Je moet je angst overwinnen, je moet er niet van weglopen. Je hebt een geweldige stem en je hebt de potentie om deze wedstrijd te winnen.” Maar dat is het hem nou juist, ik wil niet winnen. Winnen betekent namelijk sessies met Eddie om aan mijn lied te werken. Dat kan ik niet, ik kan het gewoon niet. Dan herkent Mel MK, we zijn er. Jammer. Ze geeft een gil en we stappen beiden uit de auto en gaan MK binnen. Ik kijk de club rond en ik ben opgelucht als ik Eddie niet zie. Misschien is hij hier niet vanavond.

Oké dat is natuurlijk een wens die niet in vervulling wordt gebracht, want ik zie hem de trap aflopen met zijn vader. Hij stapt het podium op en begint te praten over de drie finalisten, waarvan ik er eentje ben. Hij zegt dat we allemaal een liedje gaan zingen, één voor één en dat de jury daarna beslist wie de wedstrijd gaat winnen. Hij zit trouwens niet in de jury, wat erg raar is, want het is zijn wedstrijd en het lied dat wint wordt zijn lied. Ik moet niet meer aan hem denken. Het lijkt wel alsof ik hem niet meer uit mijn hoofd krijg sinds onze ontmoeting op de berg. Ik wilde dat ik hem nooit had ontmoet, want dan zou ik nog steeds Loren zijn die alleen meer bezig was met jongens zoals Cam. Jongens die me niet kwetsen en die Lacrosse spelen. Waarom kan ik niet gewoon weer dat meisje zijn?


Het is mijn beurt om het podium op te gaan en om mijn lied te zingen. Ik wil niet en ik probeer nog om mezelf eruit te praten bij Mel, voor de laatste keer. Maar ze trapt er helaas weer niet in en duwt me in de richting van het podium. “Doe gewoon alsof je alleen voor mij zingt, net zoals toen in mijn kamer,” zegt Mel om me gerust te stellen. Ik moet toegeven dat dat een beetje helpt.

Ik sta op het podium en begin het lied te zingen dat ik heb geschreven de dag dat ik Eddie heb ontmoet. Het gaat over hoe hij me heeft gekwetst. Ik hoop dat hij de boodschap begrijpt, maar ik kan niet naar hem kijken tijdens het zingen. Ik moet me focussen op Melissa.

No I can’t take one more step towards you
Cause all that’s waiting is regret
Don’t you know I’m not your ghost anymore
You lost the love I loved the most

I learned to live half alive
And now you want me one more time…

And who do you think you are
Running around leaving scars
Collecting your jar of hearts
And tearing love apart,
You’re gonna catch a cold
From the ice inside your soul
So don’t come back for me.
Who do you think you are?

I hear you’re asking all around
If I am anywhere to be found
But I have grown too strong
To ever fall back in your arms

And I’ve learned to live half alive
And now you want me one more time

And who do you think you are
Running around leaving scars
Collecting your jar of hearts,
And tearing love apart
You’re gonna catch a cold
From the ice inside your soul
Don’t come back for me
Who do you think you are?

It took so long just to feel alright
Remember how to put back the light in my eyes
I wish I had missed the first time that we kissed
Cause you broke all your promises
And now you’re back
You don’t get to get me back

And who do you think you are
Running around leaving scars
Collecting your jar of heart
And tearing love apart
You’re gonna catch a cold
From the ice inside your soul
So don’t come back for me
Don’t come back at all!

And who do you think you are
Running around leaving scars
Collecting your jar of hearts
And tearing love apart
You’re gonna catch a cold
From the ice inside your soul
Don’t come back for me
Don’t come back at all
Who do you think you are?
Who do you think you are?
Who do you think you are?

(Christina Perri – Jar of Hearts)

Tijdens het zingen van de laatste drie zinnen, kijk ik Eddie toch in de ogen zodat hij weet dat het lied over hem gaat. Ik krijg een groot applaus van het publiek, maar ik blijf niet te lang staan. Ik ren van het podium af en ren naar Melissa om haar een grote knuffel te geven. Ik ben zo blij dat dit voorbij is en ik hoop dat ik dit niet win. Ik kan mezelf er niet toe zetten om met Eddie aan dit speciale lied te werken, ik kan me er niet eens toe zetten om überhaupt met hem te werken.

<— Chapter 2

Chapter 4 —>