CHAPTER 4: WINNER

Eddie

Het is tijd om de winnaar van de wedstrijd bekend te maken. Ik hoop dat Loren de winnaar is, want ik zou graag met haar willen werken. Ik weet dat het lied dat ze heeft gezongen voor mij was bedoeld en dat ze het waarschijnlijk heeft geschreven op de dag dat we elkaar hebben ontmoet, maar ik heb er alles voor over, echt alles om te zorgen dat ze me vergeeft en om ervoor te zorgen dat ze deel is van mijn leven. Ook alleen als een gewone vriendin. Ik weet zelf ook nog niet wie er heeft gewonnen, de jury gaf me zojuist een envelop die ik pas mag openen als ik op het podium sta met de drie finalisten. Ik ga naar het podium en vraag of de drie finalisten bij me willen komen staan, inclusief Loren.

Tijdens dat Loren naar het podium toeloopt, zie ik dat ze haar best doet om mijn blik te ontwijken. Ze kijkt naar de grond en gunt me geen enkele blik waardig. Het is tijd om de envelop te openen. Wanneer ik hem open en de kaart eruit haal, ben ik heel blij.


Loren

“De winnaar van mijn wedstrijd is… Loren Tate.” Ik kan de woorden die uit Eddie’s mond komen niet geloven. Ik heb de wedstrijd gewonnen. Shit! Wat ga ik nu doen? Ik kan niet goed nadenken, ik kan niet ademen. Wat is er mis met me? Ik ren het podium af, ik heb ruimte nodig om te ademen. Ik loop naar buiten en begin te huilen. Melissa komt ook naar buiten en probeert me te troosten, ook al snapt ze niet waarom ik huil.

“Lo? Wat is er? Je hebt gewonnen!” zegt Mel. Ze snapt het niet, natuurlijk snapt ze het niet. Ik heb haar nooit verteld wat er is gebeurd met Eddie.

“Ik wilde niet winnen.” Ze kijkt me verbaasd aan. “Er is iets gebeurd wat ik je nog niet heb verteld. Weet je nog de dag dat ik erachter kwam dat ik naar Brown mocht?”

“Natuurlijk, je was zo blij.” Mel slaat haar arm om me heen om me te troosten.

“Nou, ik moest er hard over nadenken. Want ik wilde mijn moeder hier niet alleen laten. Dus toen ging ik naar mijn denkplek,” vertelde ik haar, ook al heb ik haar nooit verteld waar die plek nou eigenlijk is.

“Je hebt het nu over die plek waarvan je me niet wilt vertellen waar die is?” vraagt ze een beetje gekwetst.

“Ja. Ik ging daarheen en tijdens het rijden zag ik iemand op het midden van de weg staan. Ik parkeerde mijn auto aan de zijkant van de weg, stapte uit en je gelooft me vast niet als ik je vertel dat het Eddie was.” Ik kijk op naar Mel om haar reactie te pijlen.

“Natuurlijk geloof ik je niet! Je hebt hem ontmoet?” Mel kijkt me aan alsof ik een vreemde ben. “En je hebt het me niet verteld?”

“Ik heb het je niet verteld, omdat… ik mezelf er niet toe kon brengen om je te vertellen wat er is gebeurd. We hebben wat gepraat, dat was fijn, maar daarna… kuste hij me.” Ik zucht. Ik zie de blik in Mel’s ogen, haar opgewonden blik. “Ik kuste hem terug, maar… toen trok ie zich terug, vertelde hij me dat het hem speet en vertrok hij.” De opgewondenheid op Mel’s gezicht maakte plaats voor woede.

“Wat bedoel je met hij vertrok?” Ik zie dat ze erg boos is op Eddie voor wat hij me heeft aangedaan en dat wilde ik nou juist voorkomen.”

“Hij vertrok gewoon, ok√©. Word alsjeblieft niet boos op hem, je kent hem niet eens. Ik ken hem niet eens. Maar weet je wat het is, ik kan niet met hem werken aan mijn lied. Ik kan niet naar hem kijken zonder te denken aan wat er is gebeurd.” Ik probeer haar te kalmeren.

Ik zie dat de uitdrukking op Mel’s gezicht verandert. Ze heeft die blik in haar ogen, de ‘ik heb een plan’ blik. Ik denk niet dat ik hier blij van word. “Ik weet de perfecte manier om wraak te nemen,” gooit ze eruit. Dit is waar ik bang voor was. “Je moet hiermee doorgaan, weet je waarom? Je moet hem laten zien dat hij je totaal niet raakt. Laat hem zien hoe sterk je bent.”

“Maar ik ben niet sterk.” Volgens mij is ze gek, ze wil dat ik met Eddie werk en doe alsof ik niet gekwetst ben. Ik weet het, het klinkt als de perfecte wraak, maar ik wil helemaal geen wraak. Het is wel een goede kans voor mij om een plaatsje te krijgen in de muziek business. Ik zing al mijn hele leven en ik wil altijd al een zangeres worden. Weet je wat? Mel heeft gelijk. Ik moet hier mee doorgaan. Ik ga de club weer in, zoek voor Eddie en zijn manager om hun te vertellen hoe blij ik ben met deze kans. Tijd om te vragen wat er nu gaat gebeuren.

<— Chapter 3

Chapter 5 —>