CHAPTER 7: THE BOYFRIEND

Eddie

Als Loren en ik ons bij de anderen voegen, is de regisseur er nog steeds niet, maar Ian is er wel. Ian ziet me niet aankomen, omdat hij te druk bezig is met Melissa. Loren en ik lopen naar hen toe, maar dat hebben ze niet eens door. Ik kijk naar Loren en lach naar haar, ze lacht terug. Ik schraap mijn keel om Ian’s aandacht te krijgen en ze schrikken allebei door het geluid. Eerst, kijkt Ian ge├»rriteerd, maar wanneer hij ziet dat ik het ben lacht hij en geven we elkaar een knuffel. Door de knuffel moet ik Loren’s hand loslaten, wat ik eigenlijk helemaal niet wil. “Ian, ik ben zo blij dat je er bent,” zeg ik met een grote lach.

Ian wil iets zeggen, maar dan komt er een blonde lange jongen de club binnen. Ik ben benieuwd wat deze jongen hier doet, totdat Loren naar hem toeloopt en hem een knuffel geeft. Dus ze kent deze jongen. Ze pakt zijn hand vast, neemt hem mee naar waar we staan en stelt hem voor. “Cam, dit is Eddie Duran. Eddie… dit is Cam,” zegt ze kijkend naar haar handen.

Ik wacht tot ze uitlegt wie hij is, maar dat doet ze niet. “Ik ben haar vriend,” legt Cam voor haar uit. Heeft ze een vriend? Ik voel mijn mond openvallen en het bloed verdwijnen uit mijn gezicht. Ik probeer Loren’s blik te vangen, maar ze ontwijkt mijn blik. Ik kan het niet geloven. Ik heb frisse lucht nodig. Zonder een uitleg loop ik weg en ga ik naar buiten.

Ik probeer diep in te ademen, wanneer ik een hand op mijn schouder voel. Het is Ian. “Maat, wat was dat,” vraagt Ian met een verwarde uitdrukking. Hij snapt het natuurlijk niet.

Ik zucht en kijk Ian aan. Ik voel dat er zich tranen vormen in mijn ogen. “Niets. Het was niets,” lieg ik, ook al weet ik dat Ian me zo goed kent dat hij weet wanneer ik lieg. Ik kijk weg en ik voel dat hij in zichzelf staat te twijfelen of hij er over verder moet gaan of niet.

“Ik zie dat je liegt,” zegt Ian. Hij zou zoiets nooit kunnen laten gaan. Ian moet altijd zeggen wat hij denkt. “Dus dit meisje, ze is erg mooi.” Ik weet niet of hij het nu over Loren of Melissa heeft.

Ik verplaats mijn blik van mijn handen naar Ian en lach eventjes. “Wacht,” begin ik. “Heb je het nu over het meisje waar je alleen maar naar kon staren,” plaag ik Ian. Ian is van ons twee altijd al de player geweest. Ik ben altijd degene die serieus is en er altijd voor de volle honderd procent voor gaat. Ian gaat altijd van het ene meisje naar het andere.

“Eigenlijk niet. Ik had het over het meisje waar jij je ogen niet vanaf kon houden, maar…” zegt Ian en hij heeft een binnenpretje. Er is een stilte tussen ons, totdat we iemand haar keel horen schrapen. Ik draai me om en ik zie Loren daar staan. Ik kan er nog steeds niet overheen komen hoe mooi ze is. Ik moet echt stoppen met zo over haar denken. Ze heeft een vriend. “Zij,” zegt Ian over Loren. “Ik laat jullie twee praten. Ik ben binnen. Doei.” Dat gezegd, loopt Ian naar binnen en loopt Loren naar de plek waar Ian net stond.

We staan daar met een rare stilte. Ik kan haar niet eens aankijken. Ik schud mijn hoofd om mezelf voor te bereiden om iets tegen haar te zeggen. Ik dwing mezelf om haar aan te kijken. Ze kijkt weg wanneer ik begin te praten. “Waarom heb je het me niet verteld?” vraag ik aan Loren. Ik probeer kalm te blijven. Ze geeft niet gelijk antwoord.

Eindelijk kijkt Loren me aan. “Wanneer had ik het je moeten vertellen?” vraagt ze met opgetrokken wenkbrauwen. Ik word boos, maar niet op haar. Ik word boos op mezelf, omdat ik weet dat ze gelijk heeft. Ze had het me niet kunnen vertellen. We hebben elkaar twee maanden niet gezien en we hebben niet echt tijd gehad om met elkaar te praten.

Maar ik ben stom en koppig en ik wil niet dat ze gelijk heeft. “Weet ik niet,” begin ik harder dan de bedoeling is. “Misschien toen je bij me in de kleedkamer was. Toen je me hand pakte. Toen we het goedmaakte.” Ik som elk moment op dat ik kan bedenken.

Loren kijkt me aan met spijt in haar ogen. “Het leek me niet passend,” zegt ze. Ik zie dat er zich tranen vormen in haar ogen.

Ik begin te lachen. “Het leek je niet passend?” vraag ik ongelovig. Ik denk na over wat ze zegt. Ze heeft gelijk. Het was niet het juiste moment om het te vertellen, behalve als ze wist dat hij kwam. “Wist je dat hij zou komen?” vraag ik terwijl ik Loren aankijk. Als ze het wist, dan was het alleen maar eerlijk van haar om het te vertellen, om me te informeren.

Loren kijkt naar haar handen alsof ze zich schaamt. Ze hoeft het niet eens meer te vertellen, want ik weet het antwoord al. Ze weet het en daarom praat ze ook niet meer. Ze blijft alleen maar staren naar handen en ze kan mij niet aankijken. Ik heb een binnenpretje. “Natuurlijk wist je het,” vermeld ik. Als zij niet wil praten dan doe ik het wel. Ik kan niet boos worden op dit meisje. Het is toch mijn eigen schuld. “Weet je wat? Het is goed,” zeg ik, waardoor zich omdraait naar mij. Ze kijkt me verbaasd aan. “Het is mijn eigen schuld,” ga ik verder.

Nu ben ik degene die wegkijkt. Ik kan niet in die mooie ogen vol met spijt kijken omdat ze denkt dat ze me heeft gekwetst, wanneer ik uitleg dat het mijn eigen schuld is. Ze zou zich niet zo moeten voelen. Zij is niet schuldig, dat ben ik. “Als ik je nooit had gekust en als ik nooit een lafaard was geweest en als ik nooit zou zijn weggelopen, dan hadden wij misschien nu iets. Maar het is gebeurd zoals het is gebeurd. Dit is denk ik nog een sorry,” besluit ik mijn uitleg. Na de uitleg draai ik me om naar Loren en zie ik een verdrietige lach.

Loren wil iets zeggen, maar ik val haar in de reden door te zeggen: “Zolang jij maar gelukkig bent.” Ik hoop echt dat ze gelukkig is met deze Cam gast. “Ben je gelukkig?” vraag ik terwijl in die mooie bruine ogen kijk.

Voordat ze mijn vraag beantwoord, kijkt ze weg. “Ik ben gelukkig,” antwoordt ze. Ik geloof haar niet, maar ik hou mijn mond dicht. Daardoor gaat Loren verder. “Cam is echt een goede jongen. Hij is fantastisch en hij laat me lachen. Ik vind hem leuk en jij gaat hem ook leuk vinden,” probeert ze uit te leggen. Het klinkt alleen meer alsof ze zichzelf probeert te overtuigen.

Ik wil geen ruzie met haar maken en wie ben ik om haar gevoelens te beoordelen. Als ze zegt dat ze gelukkig is, dan moet ik haar geloven. “Dat is mooi,” zeg ik terwijl ik mijn hand op haar schouder plaats. Ik wil dat ze dat weet. Ik wil nog steeds een vriend voor haar zijn. “Ik ben heel blij dat je gelukkig bent, echt. Als je behoefte hebt om te praten, ik zie me graag als een vriend. Je kan met mij praten.” Dat is de waarheid. Ik wil dat ze gelukkig is. Als ze dat is met Cam, dan is dat zo. Ik wil haar in mijn leven en het is genoeg om haar als een vriendin te hebben… voor nu. Ik maak iemand anders zijn relatie niet kapot. Dat zou ik nooit doen.

Ik zie dat er glimlach verschijnt op het gezicht, die mooie lach van haar. “Je bent mijn vriend,” zegt ze met oprechte vriendelijkheid. We geven elkaar een knuffel en doen dit iets langer dan nodig. We springen beiden achteruit als we een deur horen open gaan. Het is Cam. Hij lijkt boos, maar blijft kalm.

“De regisseur is hier. Jullie moeten binnenkomen,” zegt hij kalm. Hij loopt naar Loren toe en legt zijn arm om haar kleine taille en hij trekt haar naar zich toe. Hiermee wil hij laten zien dat Loren van hem is. Hij trekt Loren naar zich toe voor een kus en dat is mijn teken. Ik loop naar binnen en ik hoor dat ze me volgen.


Loren

Ik kan niet geloven wat er nu gebeurt. Cam doet enorm klef en ik vind het helemaal niet prettig. Normaal is hij helemaal niet zo en ik snap ook niet waarom hij nu wel zo is. Ik had een intiem moment met Eddie een paar minuten geleden. Ik heb hem alles vergeven en ik ben zo blij dat ik hem mijn vriend mag noemen.

Jammer dat we elkaar gisteren pas weer zagen. Als we het een maand geleden hadden goed gemaakt, hadden we misschien iets kunnen krijgen met elkaar. Ik date nu pas twee weken met Cam. Ik gaf hem bijles en opeens kuste hij mij. Ik was verrast, maar ik kuste hem terug. Daarna gingen we steeds meer met elkaar om en toen werden Cam en ik een koppel. Ik vind hem echt heel aardig, maar er is geen liefde, nog niet. Dat zal vast wel komen, ooit.

Ik weet wel dat Cam van mij houdt. Hij heeft me dat eergisteren verteld en ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik veranderde het onderwerp en deed alsof ik niet hoorde dat hij wat zei.

Cam is echt heel klef nu. Hij houdt me stevig vast met zijn arm om mijn taille. We volgen Eddie naar binnen. Eenmaal binnen, zien we Mel en Ian, Eddie’s vriend, flirten. Ik ben zo blij dat Adam niet met ons mee is gekomen. Ik weet namelijk dat hij Mel leuk vindt, maar zij is zich er totaal niet van bewust of zij vindt hem niet leuk.

De regisseur komt naar ons toe als hij ons binnen ziet komen. “Daar zijn jullie,” begint hij. “Mijn naam is Ryan.” Hij steekt zijn hand uit en ik schud hem.

“Ik ben Loren,” zeg ik met een verlegen glimlach. Hij begint het script van de video uit te leggen. Ik speel er een grote rol in. Eddie komt de club binnen. Een paar meiden zullen naar hem toelopen, maar hij zal ze passeren. Hij zal blijven lopen totdat hij bij mij komt. We zullen dan samen dansen totdat het lied voorbij is. Ik vind het een leuk idee, maar het maakt me wel een beetje nerveus. Eddie en ik moeten ‘doen alsof’ we elkaar leuk vinden en Cam, mijn vriendje, zal elke pas volgen. Dat is het deel dat me de meeste zenuwen geeft.

<— Chapter 6